© Site gemaakt door Suzie Hagens

Sausage

June 26, 2018

 

Op een zonnige vrijdag, 22 juni, zien we het silhouet van het eiland Guernsey, nog half in nevel gehuld, aan de horizon verschijnen. Lola glijdt heerlijk door het water, voortgeduwd door een noordelijke bries. Alle zeilen staan bij, de windvaan doet het stuurwerk. De stroom, die onze snelheid een paar uur geleden bij Alderney verdubbelde tot meer dan twaalf knopen, remt ons nu een beetje af. Niet erg.

 

We hebben net de lijnen vastgeknoopt in de buitenhaven van Guernsey als er een afgeleefd Brits zeiljacht nadert. Vanaf het voordek zwaait een bejaarde dame naar ons, achter het stuurwiel zit een grijze gebogen gestalte. "You will have to act now, John", roept de dame naar haar stuurman, terwijl de oude Westerly Riviera met angstaanjagende snelheid ons schip nadert. "You're actually in trouble now, John", roept ze bewonderenswaardig kalm als het jacht, Savage genaamd, bijna onze boeg ramt. John zit gelaten op zijn post en raakt de gashandle slechts met grote aarzeling aan. "In reverse now, I'd say, darling!", zegt de dame nu toch iets dwingender, en John gehoorzaamt. Godzijdank. Met haastig aangesleepte stootwillen weten we de schade te beperken.

"Hello, we're Diana, call me Di, and John. And this is Savage", zegt de dame monter, met een armgebaar naar haar schip. "But our friends call us Sausage."

 

 

De volgende dag vetrekken we om half zes 's ochtends, in het kielzog van John en Di, naar de plaats Roscoff aan Bretonse kust. Guernsey is heel mooi, maar we zijn er al een paar keer geweest, en we hebben zin in nieuwe gebieden. Weer een prachtige, zonnige zeiltocht - heel geschikt voor het klaren van een klus waar ik al een tijdje tegenop zie: het hijsen van het Zeer Grote Zeil.

 

De gennaker is een enorm voorzeil van dun, licht doek, dat je gebruikt als er niet teveel wind staat. In onze relatief korte loopbaan als zeezeilers hebben wij met deze lap zeil nog geen ervaring opgedaan, maar we weten wel dat er van alles mee kan misgaan. Het kan gaan klapperen en draaien als de wind er vat op krijgt en zich opvouwen tot een onontwarbare Y. Het kan te water raken of scheuren in harde wind - horrorverhalen genoeg over spinakers en gennakers.

Terwijl we op een kalme Noordzee varen, sleep ik de overmaatse reistas met het zeil naar voordek. De rode schoot moet aan bakboord, natuurlijk, de groene aan stuurboord. Buiten de zeereling om en ze mogen niet in het water komen. Hoe klik je die halstalie ook weer aan? Ik zie mijn vader voor me, vijftig jaar geleden op het strand van Terschelling, worstelend met zijn zeehengel. Ik herinner me goed hoe hij, een evenwichtige en verstandige man, verrassend driftig kon worden als snoer en aas zich in een onontwarbare knoop hadden gedraaid. Het was snel gedaan met de nieuwe hobby.

"Waarom heb je dat lijntje daar linksom gedaan en niet rechtsom?" R ziet scherp toe en behoedt me twee keer voor fouten. We nemen de tijd voor elke stap en nadat we alle lijnen drie keer hebben nagekeken, kniel ik neer op het voordek, richt mijn blik op de hemel en hijs de slurf. Met een mooie, suizende zwoesh vult de gennaker zich met wind. Een paar uur later laat hij zich weer braaf binnenhalen.

Niks aan de hand.

 

 

 

 

 

Please reload

Recente berichten

July 21, 2019

July 5, 2019

June 29, 2019

May 9, 2019

May 6, 2019

March 2, 2019

February 3, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Klik         als je liever een mail stuurt.