© Site gemaakt door Suzie Hagens

Draaikolken

July 6, 2018

 

Wij hebben een week in Camaret sur Mer gewoond, een Bretons plaatsje waar oude viskotters langzaam sterven in ondiep water.

Lola dobbert aan de steiger, terwijl wij wortel schieten aan de wal. Daar hadden we zin in na drie weken varen. We drinken koffie op ons favoriete terras en wanen ons figuranten in een Franse speelfilm. We lopen een rondje hard om de haven, eten bouillabaisse in de kuip en kletsen met onze sympathieke Amerikaanse buurman Ken. Hij is met twee vrienden onderweg van Portugal naar Finland in een mooie 46 voets Swan. 'Hoe is dat Kanaal eigenlijk?', vraagt hij argeloos, bij een glas wijn in onze kuip. 'Druk', zeggen wij. 'Veel scheepvaart, stroom en 's nachts koud. Best lastig.' We vertellen hem over het Chenal du Four en de Race van Alderney, waar het rond de kapen zo hard kan stromen dat je er niet tegen in kunt varen. Maar ook over de mooie Waddeneilanden die hij een eind verderop nog zal tegenkomen. Ken luistert beleefd, het is allemaal nieuw voor hem. Misschien een vaarwijzer kopen? De Reeds? 'Sure', zegt Ken met een vage glimlach. Hij ziet wel.

 

 

 

Wij zijn sneller dan hij onder de indruk van plekken met een roemruchte reputatie. Onze tocht naar het zuiden voert de volgende dag door de Raz de Sein, een snelstromend vaarwater tussen een Bretonse kaap en een eiland. Hier staan eeuwenoude, stenen bakens in zee met namen als La Plate en La Vieille, die je eerbiedig aan de juiste kant moet ronden als je niet op een van de talloze rotsen wilt belanden. Hier spookt het als de wind hard tegen de stroom in waait. De zeekaart waarschuwt voor stroomrafelingen, een Nederlandse zeiler vertelt ons over draaikolken die een zeiljacht doen tollen - 'echt waar!' - en de vaarbijbel Reeds beveelt ons exact een half uur voor hoog water ter plekke te zijn. En geen minuut later: 'precise timing is vital ...'

En dus gooien wij op een zonnige middag in juni niet geheel zonder zorgen de lijnen los in Camaret. Eenmaal onderweg zien we nauwelijks andere boten, wat ook al niet geruststelt, en zitten we vooral op de klok te kijken. Het is drie uur varen naar de Raz, denken we, maar de wind wil niet, we zeilen niet hard genoeg - motor bijzetten dan maar. 'Zie je al wat?', vraag ik Renske, die door de verrekijker tuurt. 'Nou, het ziet er eigenlijk best rustig uit daar.' 'Geen brekers?' 'Nee.' 'Draaikolken? Sirenes? Zeedraken?' 'Hmm, nee hoor.' Een half uur later, precies twee minuten te laat volgens de dienstregeling van de Reeds, ronden we het rijzige baken La Plate, in doodkalm water.

 

's Ochtends hoog aan de wind buien tegemoet ...

 

en 's avonds zon bij het aanlopen van Ile de Groix

 

De Raz brengt ons naar Audierne waar we een nacht ankeren, en Concarneau, dat een beetje tegenvalt vanwege de vele tourist traps. Gisteren kwamen we aan op Ile de Groix, het Vlieland van Bretagne. Veerboot, fietsverhuur, terrassen - de gelijkenis is onmiskenbaar. Een fijne plek om ons voor te bereiden op de eerste meerdaagse oversteek van deze reis: de Golf van Biskaje, ook best een roemrucht vaarwater. 's Kijken wat de Reeds daarover zegt.

 

 

 

 

 

 

Please reload

Recente berichten

July 21, 2019

July 5, 2019

June 29, 2019

May 9, 2019

May 6, 2019

March 2, 2019

February 3, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Klik         als je liever een mail stuurt.