© Site gemaakt door Suzie Hagens

De Grote Boze Golf

July 13, 2018

 

'Eerst vers brood. Voor drie dagen,' puft R, terwijl we in de zomerhitte de steile weg naar Le Bourg beklimmen. Het is ons laatste tochtje naar het dorp, waar we ook nog even het literaire café aandoen. Niet voor Proust, maar voor de uitstekende internetverbinding. Nog een keer checken we de weerberichten en mailen we met onze walkapitein Gijs.

Wanneer slaan we toe? We moeten hem toch een keer over, die Golf van Biskaje - de Grote Boze Golf volgens zwager en zeilmentor Hans. Iets minder dan 300 mijl is het van het Bretonse Ile de Groix naar de stad Gijon in Noord-Spanje. We zullen dus zeker twee nachten op zee zijn. De wind zal niet overhouden, maar komt tenminste uit de goede richting.

 

Met volle tanks en voorraadkasten vertrekken we op zondagmiddag 8 juli uit het zonnige Port Groix. We laveren tussen lui ankerende zeiljachten bij een strand, zien de parasols en de badgasten langzaam kleiner worden en zoeken bescherming onder onze eigen zonnetent. De zacht brommende motor voert ons over de gladde zee weg van Ile de Groix, dat uren later nog steeds aan de horizon zichtbaar is. In de vooravond kan de motor uit. Een zachte bries vult de zeilen, de windvaan stuurt geluidloos en Lola ruist door de kalme zee.

 

We zijn alleen nu. Links, rechts, voor, achter - nergens is nog land of een teken van leven te zien. Geen mens, geen vogel, geen vis, geen schip. De zee ziet grauw in het avondlicht en het witte grootzeil verandert langzaam in een donkergrijze schim, onder een koepel van miljarden sterren. R neemt het straks weer van me over, nu slaapt ze. Ik zit alleen in de kuip en zie de maansikkel aan de horizon verschijnen, als een schitterend verlicht voorzeil. Mijn zintuigen staan op scherp, ik schrik van een onschuldige golf die tegen de romp slaat. Maar het kan natuurlijk ook een dolfijn geweest zijn, die om gezelschap verlegen zat en teleurgesteld zijns weegs is gegaan.

 

Is een zonsopkomst ook een cliché foto?

 

In het donker zet de noordenwind nog wat aan. R neemt de wacht over en ik haar plek in de zeekooi binnen, een bed met extra kussens en een zijkant, zodat je er niet uitrolt. Lola gaat intussen tekeer op de rommelige golven. In de kajuit klinkt het alsof iemand met een servieskast aan het stoeien is. Wrrammm! Het is iemand die niet kan kiezen. Ik zet die kast op zijn kant! Wrrengg. Nee, toch niet! Rechtop is beter! Klabamm!!

 

Gijon in de avondzon

 

Voor het eerst deze reis ben ik zeeziek, halverwege de Golf van Biskaje. Renske heeft er gelukkig minder last van. Ze laat me een uur langer slapen, terwijl ze de zeilen bijstelt en Lola op koers houdt. Dan gaat de wind liggen en moet de motor weer aan. De laatste 130 mijl koersen we recht op Gijon aan en slapen we om de beurt. We horen Spaanse vissers op de marifoon en zien een ruige kust aan de horizon verschijnen. Het leed is vergeten. Eerder dan gedacht, dinsdagmiddag om vijf uur, leggen we aan in Gijon. We nemen we een koude douche in de kuip, trekken schone kleren aan en lopen met zeebenen de wal op. Een lange sliert mensen zit in de zwoele avondzon te borrelen op terrassen, muurtjes en de stoep. Dit is anders, dit is echt Spanje. Op mijn Iphone verschijnt een appje: 'Bravo, bravissimo! De Grote Boze Golf bedwongen!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please reload

Recente berichten

July 21, 2019

July 5, 2019

June 29, 2019

May 9, 2019

May 6, 2019

March 2, 2019

February 3, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Klik         als je liever een mail stuurt.