© Site gemaakt door Suzie Hagens

De slag om Punta Roncadoira

July 19, 2018

Het is warm in de kuip van Lola, deze maandag in juli. De zonnetent staat op, de zeilpakken liggen binnen en een dekluik blijft open voor de broodnodige ventilatie. Alles wijst erop dat het een makkelijk tochtje zal worden, westwaarts langs de Spaanse noordkust, van Ribadeo naar Viveiro. De weersites voorspellen een matige noordwestenwind en zon, maar eenmaal op zee zien we wel wat witte koppen op de golven.

We zetten de motor uit en kruisen in de vroege middag op tegen de noordwestenwind. Reven is niet nodig, zo hard waait het ook weer niet. Eerst zeilen we weg van de kust, noordwaarts, en een uur later kunnen we overstag naar het westen. Jammer, de wind is wat gekrompen (tegen de klok in gedraaid), waardoor we zuidwestelijker varen dan we willen. Dat schiet niet op. Trouwens, de wind is ook toegenomen in kracht. We houden vol, weer maken we een flinke slag naar het noorden, waar de zee merkbaar ruiger wordt. Dat is waar ook, dit is de Grote Boze Golf.

 

 

De windmeter loopt gestaag op - twintig knopen nu, windkracht vijf. Niet alarmerend, maar wel oncomfortabel bij deze lage wal. En: niet voorspeld. Het dekluik doen we gauw dicht - de kajuittafel is al nat - we brengen de zeilpakken naar buiten en we wegen onze opties.

Dicht langs de kust gaan varen is een mogelijkheid. Daar zullen de golven minder hoog zijn, maar de wind, die hier rond een kaap waait, zal er mogelijk harder zijn. We kunnen terugkeren naar onze vertrekhaven, maar dat is ook zo wat. Door zeilen dus naar open zee en hoogte winnen, zodat we straks in westelijke richting die kaap, de Punta Roncadoira eindelijk kunnen ronden. We staren ongelovig naar de windmeter, die maar blijft oplopen. Vijfentwintig knopen nu, windkracht zes, op de kop en onder vol tuig. Lola kan het best aan, maar we gaan te schuin en dat zeilt beroerd. Nu reven dus. R stuurt de boot hoog aan de wind, terwijl ik aangelijnd bij de mast een dubbel rif in het klapperende grootzeil steek. Lola bokt als een rodeostier, maar het lukt. Nu moet ik het voorzeil nog een stuk indraaien, maar de reeflijn blokkeert. Natuurlijk, waarom niet nu. Ik kruip naar voren door het gangboord, vloekend op mijn veiligheidslijn die achter elk obstakel blijft haken. Wat is er aan de hand? Ik inspecteer de trommel waarin de reeflijn van het voorzeil zich oprolt, zie dat die niet verder kan rollen, weet dat ik het nu niet kan oplossen en krijg een volle Atlantische douche over me heen, die verrassend lauw aanvoelt.

Druipend terug naar de kuip, even rustig nadenken nu. We zijn niet direct in gevaar, we kunnen nog altijd zeilend onze bestemming bereiken. Het beste wat we kunnen doen is nog verder de zee opvaren, naar het noorden, zodat we straks ruim om die vervloekte kaap heen westwaarts naar de Ria van Viveiro kunnen zeilen. Zeeziekte slaat toe, bij R deze keer, die rillend op de kajuitbank gaat liggen. Ik kijk op de klok. Tien over acht al? Dat kan niet waar zijn. Een nieuw probleem dient zich aan: we zullen in het donker een vreemde haven moeten aanlopen.

 

Om half tien 's avonds gaan we voor de laatste keer overstag, flink ten noorden van de Punta Roncadoira, voor een ankerend vrachtschip langs. De Ria van Viveiro is bezeild, de rode zon wringt zich nog een keer door de wolken en de wind doet het nu kalmer aan, zodat ik zonder gevaar de genua kan bergen. Ik vrees alleen nog een Ria vol visstaken die in het donker nauwelijks zichtbaar zijn en een zoektocht op de tast naar een ligplaats, maar Murphy blijkt eindelijk van boord te zijn gestapt. Met diep gevoelde opluchting manoeuvreren we Lola naar een vrije steiger in de donkere jachthaven van Viveiro. Het is half twaalf 's avonds, we hebben tien uur gezeild, vier uur langer dan gedacht.

In de kajuit praten we nog even na. Over het open dakluik, over het weerbericht, over de zeewind die ons vandaag parten speelde, over te laat reven en nog zo wat domme fouten die we maakten. Waar waren we met ons hoofd? Bij de hemelse gerookte sardientjes en lauwwarme salade van restaurant San Miguel in Ribadeiro misschien? We beloven elkaar plechtig nooit meer welke zee dan ook te onderschatten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please reload

Recente berichten

July 21, 2019

July 5, 2019

June 29, 2019

May 9, 2019

May 6, 2019

March 2, 2019

February 3, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Klik         als je liever een mail stuurt.