© Site gemaakt door Suzie Hagens

La Coruna

July 30, 2018

 

Hij ziet aan mijn vage blik toch wel dat ik de taal niet spreek? De behulpzame bejaarde man, die mij op een plattegrondje zag turen, ratelt door in het Spaans. Linksaf moet je, dan een stuk rechtdoor (denk ik) dan nog een paar bochten (gok ik) en daar is de Pasa de Rondeo. 'Gracias, Señor, muchas gracias!'

 

 

Het is een paar kilometer lopen naar de enige boekwinkel hier die het boek 'Atlantic Spain and Portugal' verkoopt, een handige vaarwijzer voor het vervolg van onze zeiltocht. Ik zwerf door de straatjes van het legendarische La Coruna, de stad in het noordwesten van Spanje, waar zeilers uit alle streken elkaar ontmoeten. De aanloop was al zo mooi. Vanaf zee zien we huizen en flats in honderd tinten grijs tegen de achtergrond van ruige heuvels. Op de steiger maken we kennis met Franse en Nederlandse zeilers, luisteren naar hun verhaal en vertellen het onze. We zien boten uit Amerika en Rusland binnenkomen. Alleen al in de kuip zitten hier en om je heen kijken is topvermaak.

Mijn feilloze richtingsgevoel verlengt de wandeling door de hete stad met weer enkele kilometers. Het bedenkt een omweg langs de Torre de Hercules, het oudste baken ter wereld, ooit door de Romeinen neergezet. Waarom ook niet. Mooi ding, 1900 jaar oud, Unesco erfgoed. Een lachende dame drukt me even later haar telefoon in de handen op de Avenida Pedro Barrié. Ik fotografeer haar voor de bakkende lijven op het strand. Pauze dan met water en koffie op een schaduwrijk terras en nog een blik op de kaart.

Het is nog even doorstappen, maar net voor de siësta heb ik de deurknop van Cartamar vast. De uiterst vriendelijke Francisco vertelt mij dat het boek tot zijn spijt is uitverkocht. 'Bent u morgen nog in de buurt wellicht?' Francisco ziet mijn bezwete kop en licht wanhopige gelaatsuitdrukking. 'Geen zorg, ik bezorg het u, in de jachthaven.'

Francisco van Cartamar, geweldige man.

 

 

De zeiltocht naar La Coruna was er een uit de top 5. Na onze worsteling bij de Punta de Roncadoira (zie vorig blog - dank nog voor alle nautische adviezen, maakt u zich niet teveel zorgen over ons) waren we even vergeten hoe mooi en ontspannend zeezeilen kan zijn. De kust hier heet niet voor niks Costa da Morte toch? Dus wij laten niets meer aan het toeval over - luiken dicht, rrrregel 1! Maar, u voelt hem: niet lang na vertrek uit de ankerplaats Cedeira breekt de zon door. Golven zijn er nauwelijks, we varen comfortabel halve wind en dolfijnen komen gezellig naar ons kijken. Ze vragen zich waarschijnlijk af waarom wij zeilpakken aan hebben in die hitte.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please reload

Recente berichten

July 21, 2019

July 5, 2019

June 29, 2019

May 9, 2019

May 6, 2019

March 2, 2019

February 3, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Klik         als je liever een mail stuurt.