© Site gemaakt door Suzie Hagens

Feest

August 30, 2018

Een bed waarin je kunt verdwalen, een eigen douche, verrukkelijk Portugees eten en vrienden en familie om ons heen. We waren een week uit de lucht - en van de boot - om mijn zestigste verjaardag te vieren op een heel prettig Portugees adres, waar we lang geleden al kwamen. Na zo'n heerlijke week is het weer even wennen op de boot. We missen die leuke lui.

 

 

Boodschappen doen dan maar. En de was. We laden de huurauto vol bij een supermarkt en stouwen de zakken broodmeel, die vrienden meenamen uit Nederland, in een kastje.

De volgende dag valt de tocht van Leixoes naar Figueira da Foz nog even niet mee. We hebben 65 mijl te gaan, maar de wind laat het afweten. De motor bromt, de rommelige zee duwt Lola alle kanten op en wij zitten de tocht lijdzaam uit. Voor Figueira hebben we nog een kaap te ronden en dat is, weten wij maar al te goed, linke soep. Cabo Mondego stelt niet teleur: uit het niets steekt een felle wind op die ook nog van richting verandert. Goed dat we een rif gestoken hebben.

 

Figueira da Foz

 

Op de steiger in Figueira da Foz staat een blonde, boomlange Zweed die ons helpt met aanleggen. Anders is met zijn vrouw Gøn net als wij op weg naar de andere kant van de oceaan. We raken aan de praat, maken grappen over elkaars taal en doen de dag erna bootklussen. Figueira is in mist gehuld, terwijl ik het reddingsvlot beter vastzet, dieselfilters controleer en jerrycans schoonmaak en vul. 'Hoe zien jullie Zweden de Noren eigenlijk, met hun olierijkdom, Anders?' 'Als een achterlijke oom die de loterij heeft gewonnen,' zegt hij met een grijns.

 

 bootklussen

 

Onder een bewolkte hemel varen we twee dagen later de haven van Figueira da Foz weer uit. Het is dinsdagochtend negen uur, in de verte zien we de Portugese ochtendspits traag over een stalen brug schuiven. Wij gaan ongeveer even hard als die auto's, zuidwaarts naar Nazaré, de volgende halte op weg naar Lissabon. Al na een uur kan de motor uit. De zon wint het van de wolken en een mooie bries steekt schuin van achter op. Echt lekker zeilen is dit. Even later krijgen we bezoek van dolfijnen. Het zijn er veel deze keer - tientallen, meer dan honderd misschien en ze blijven lang. Ze schieten onder de boot door, halen ons in, nemen op topsnelheid moeiteloos een haakse bocht en komen soms heel even langszij om ons aan te kijken. Denken we. De voorstelling duurt een uur en wij zitten eerste rang in het gangboord.

Hadden wij nog iets te klagen eigenlijk?

 

 

PS, de foto van onze hond Dickie, die na ons vertrek eenzaam achterbleef op het balkon van onze woonboot (zie blog 'Droog houden' van 9 juni) riep veel, vaak emotionele reacties op. Zoals uit deze recente foto blijkt, gaat het uitstekend met haar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please reload

Recente berichten

July 21, 2019

July 5, 2019

June 29, 2019

May 9, 2019

May 6, 2019

March 2, 2019

February 3, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Klik         als je liever een mail stuurt.