LOLA

op zee

Als een speer

Lola vertrekt van La Gomera, 22-10-18, Tenerife (El Teide) op de achtergrond. Foto Bram van Gens, sy Hafskip We vliegen door een heuvellandschap van sissende golven, hun witte toppen glinsteren in het maanlicht. In de middag zijn we vertrokken uit het zonnige La Gomera, op weg naar het eiland Sal in de Kaap Verden, 750 zeemijl naar het zuidwesten. De noordoostpassaat blaast de zeilen vol, we zeilen afkruisend voor de wind over de Atlantische Oceaan. Lola verwerkt de bergen water die van alle kanten op haar af komen moeiteloos. Toch maak ik me een beetje zorgen: we gaan wel heel hard, terwijl het grootzeil al dubbel gereefd is en we het uitgeboomde voorzeil een flink stuk ingedraaid hebben. Z

Trossen los

Nog even de was doen, nog even verse groente halen en nog even de mast in om de stagen te controleren. O, en nog even een blogje om te vertellen dat we een dag of acht op zee zullen zijn. De laatste klussen hier op La Gomera nemen wat tijd. Al een week lang halen we elke ochtend en avond nieuwe weerkaarten binnen, bestuderen ze hoopvol, om vervolgens te concluderen dat er te veel of te weinig wind is tussen de Canarische eilanden en de Kaap Verden, 800 mijl verderop. Maar nu, woensdag 21 november, dient zich een mooie gelegenheid aan. We zijn niet de enigen die dat in de gaten hebben - de halve haven kwettert erover op de steiger. Morgen vaart waarschijnlijk een hele vloot uit. Het ziet er

Werk aan de winkel

Meteen na terugkomst in La Palma gaan we aan de slag. Lola moet het water uit voor onderhoud en we willen flink boodschappen inslaan voor de komende grote oversteken. Ergens in de tweede helft van november staat de langste etappe tot nu toe op het programma: 800 mijl van de Canarische eilanden naar Kaapverdië, zeven of acht dagen zeilen. Op de kluslijst staat nog veel meer: het vastgelopen logwieltje loskrijgen, een nieuwe ventilator plaatsen voor de koelkastcompressor, gasflessen omruilen, jerrycans met diesel vullen en het giekbeslag repareren - we hebben de komende dagen genoeg te doen, we hebben het druk! Niet ver van de haven in Tazacorte is een Hyperdino, een supermarkt waar je werkeli

Ina

We waren een paar weken in Nederland om afscheid te nemen van mijn (PJ's) moeder Ina. In oktober is zij overleden op 86-jarige leeftijd. Vandaar dat het op dit blog even stil was. Ina was een zeer geliefde, centrale figuur binnen onze grote familie, die heel goed zag hoe het met iedereen ging. Lang geleden gaf ze mij het beslissende duwtje toen ik aarzelend de journalistiek besnuffelde, maar ik heb veel meer aan Ina te danken. 'Zij zag wat nodig was', zei mijn broer Robbert bij de uitvaart. Gelukkig hebben we haar nog bij leven gezien. De zeilreis waar dit blog over gaat vond ze 'volstrekt onverantwoord en nergens voor nodig', maar ze moedigde ons aan toch vooral te gaan.

© Site gemaakt door Suzie Hagens