© Site gemaakt door Suzie Hagens

Hoe het echt was

January 5, 2019

 

Het is 29 graden in de kajuit, Lola zoeft over de oneindige, staalblauwe oceaan en wij zijn astronauten, in een capsule op weg naar een verre planeet. Komt er een keer een einde aan deze tocht? Voorlopig niet. Wel weer een mooie afstand het laatste etmaal: 150 mijl. 

De oceaan nodigt uit tot eindeloos staren. Rommelige golven doorkruisen de meelopende lange deining, net onder hun witte koppen zijn ze doorzichtig glasgroen in het zonlicht. Mooi en gemeen, regelmatig duwen ze ons hard opzij.

We hebben nog 800 mijl te gaan.

 

Morgaine

 

Zes dagen geleden, op 15 december 2018, vertrokken we uit Mindelo, Kaap Verdië. Onder een blauwe hemel zeilen we op met onze vriend Guido en maken we foto's van elkaar. Zijn  Morgaine is sneller, dus al gauw zijn wij alleen op de Atlantische Oceaan. Een bulletalie slaat met een harde klap vast in een blok na een ongewenste gijp. Even schrikken, maar de lijn is te vervangen gelukkig. Verder is het rustig zeilen, de eerste dagen van deze tocht. Vliegende vissen scheren over de golven en belanden regelmatig in ons gangboord. Bijziend? Ze schijnen naar sardines te smaken - we proberen het niet uit.

 

Uit koers geraakte vliegende vissen

 

De zon en de oceaan dicteren het ritme van eten, slapen, lezen, wacht houden, muziek luisteren, Netflix kijken, koken en afwassen. Dagelijks loop-kruip ik een rondje over dek om te kijken of er niks stuk is. Bij alles wat je doet moet je je evenwicht zien te bewaren en je goed vasthouden - de boot beweegt altijd.

Elke dag laten we de familie thuis via de satelliet weten hoe het met ons gaat, wat onze positie is en wat we eten: kip met wortel, pruimen en aardappel, spaghetti bolognese, tortillachips met verse avocado salsa ...

De windvaan stuurt, uur na uur, dag na dag. Omdat we niet precies voor de wind willen varen (niet comfortabel), is onze koers eigenlijk te westelijk. Als we zo doorgaan komen we over ruim een week in Venezuela uit. Morgen of overmorgen, het maakt niet zoveel uit, zullen we de koers wijzigen en weer iets teveel naar het zuiden varen.

 

 

'Piep!!', zegt het AIS alarm, zaterdagochtend even voor negen. Huh, nog een ruimteschip hier? Een kwartier later stampt op minder dan twee mijl een roestig Chinees schip van een meter of vijftig voorbij, de Long Xiang 622. Een geestverruimende ervaring als je al een week geen schip meer hebt gezien. Ik roep hem op via de marifoon.

'Long Xiang, good morning, this is Lola, We are the sailing ship on your starboard bow. You have seen us?'

'QuoihongdoiquiekLola!, antwoordt een persoon op kanaal 16.

'OK, Long Xiang, Lola. I will keep my course', antwoord ik maar bij gebrek aan Chinese oneliners.

 

Long Xiang 622 stampt voorbij

 

Wat is dit voor schip? En wat zijn dat voor masten op het dek? Wat doet het hier, midden op de Atlantische Oceaan, achthonderd mijl verwijderd van het dichtstbijzijnde land? De mmsi code die het uitzendt, een identificatiecode, is raar: 000000017. Kan niet kloppen.

Even later blijkt de Long Xiang niet alleen te zijn: ze hebben een snel bootje van een meter of acht overboord gezet dat als code 000000016 heeft. Waarom willen ze hun identiteit verhullen?

Het kleine bootje volgt ons de hele middag, op een of twee mijl afstand. Dat bevalt ons natuurlijk helemaal niet. Misschien zijn het onschuldige vissers die denken dat de tonijn onder onze boot zwemt, maar ik neem toch het zekere voor het onzekere. Via de satelliet bel ik met de Nederlandse Kustwacht en leg de situatie uit. Geen noodsituatie dus, zeg ik erbij, maar een vreemde situatie. 'Wij gaan het uitzoeken, meneer. We komen bij u terug', zegt de zeer behulpzame Kustwachtman. Een uur later stuurt hij een mail: ze hebben tevergeefs gebeld met het schip, het ware mmsi-nummer achterhaald en een telex gestuurd met de vraag wat de bedoeling was, maar geen antwoord gekregen. Een uur later is er van Long Xiang en zijn satellietbootje geen spoor meer. Waarschijnlijk vals alarm, toch zijn we heel blij met de Kustwacht.

 

Vriend maan

 

Op eerste kerstdag neemt de wind toe. De oceaandeining is hoger, de golven zijn rommeliger - hun witte koppen waaien nu af in de wind. 'Flink in de weer vannacht en vanochtend met golven en wind,' schrijf ik aan de familie. 'Vlagen tot 25 knopen en een hoop bruisen en briesen van bulten water rond de boot. Geluid van de golven indrukwekkend, maar Lola loopt er mooi doorheen.'

Het driegangendiner dat Renske in gedachten had, komt niet op tafel. Kip met kokos uit blik wordt het. Het is nog even afzien deze laatste dagen van de overtocht. De maan is zoals altijd onze vriend in de nacht. Slapen wordt moeilijker nu de boot zo tekeer gaat, maar als we echt moe zijn lukt het wel. Door nog meer zeil te minderen en de koers aan te passen houden we het leefbaar aan boord. We kruisen af voor de nu flink doorblazende Noordoostpassaat: we zorgen de wind niet recht van achteren komt maar net schuin. Nog altijd varen we zeven tot acht knopen van de golven af.

 

Lola voor anker bij Ile Royal, Iles du Salut (rechts mast Morgaine zichtbaar)

 

Als de laatste squall (een tropische bui met veel wind) is weggetrokken, verschijnen de Iles Du Salut aan de horizon. Na dertien dagen en drie uur zeilen gooien we het anker uit naast de Morgaine en het groene regenwoud. Ze hebben al boodschappen gedaan in Kourou, ook voor ons. Fred, de vader van Guido, bakt biefstukken met wilde spinazie en rijst. We zijn blij, trots en opgelucht.

 

 

Douche en bad

 

 

 

 

 

Please reload

Recente berichten

July 21, 2019

July 5, 2019

June 29, 2019

May 9, 2019

May 6, 2019

March 2, 2019

February 3, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Klik         als je liever een mail stuurt.